Nou ja, dat is niet helemaal waar want te eindigen met een Zeer Goed op de eerste Kampioensclubmatch voor zowel Moos als haar baas, is beslist niet verkeerd. Maar ja, van de 20 jonge teefjes die meededen kregen er 4 een ZG en de rest een Uitmuntend en dan voelt dat……….?

Maar zonder gekheid: het was het een geweldige dag. De eerste dag van juni, de eerste zomerse dag op de Kampioensclubmatch die in een schitterend park werd gehouden met 80 vrolijke en schitterende Drenten. Veel bekende gezichten waaronder beide bazen (Stefan en Mirjam) van de ouders van Moos en iedereen even hartelijk, geïnteresseerd en vrolijk.

Ring-1 waar het allemaal ging gebeuren De dag begon met het ophalen van ons nummer (34), een kop koffie, het goed bekijken van hoe zo’n show nu precies gaat en natuurlijk het uitelkaarvlechten van Moos en talloos vele andere Drenten die hun wederzijdse enthousiasme niet opkonden. Eerst waren de reuen aan de beurt. Ze moesten in een van de twee ringen een rondje lopen, stilstaan en zich laten betasten door de keurmeester.
Daarna weer achteraansluiten waarna de volgende aan de beurt was. Toen die allemaal geweest waren, mochten de dames. Eerst 2 schattige puppies (tot 8 maanden) en daarna de “Jonge Meisjes” (8-18 maanden oud) die met z’n twintigen precies 25% van de gehele Drenten populatie van de dag vulden. Dat kon natuurlijk niet in een keer en na onze gezamenlijke presentatie werden we in 4 groepjes van 5 opgedeeld.

Met ons nummer 34 waren Moos en ik de eerste die mochten beginnen. Aiii.
Voor beiden was het de eerste keer dat we zoiets deden en ik had eigenlijk geen idee wat precies de bedoeling was. Een rondje lopen dan maar? Met ferme pas begon ik aan het rondje maar de keurmeester greep in: “het mag wel wat sneller hoor!” Dus dan maar in een redelijke draf de rest van het rondje gelopen. Vervolgens de diagonaal, maar die bleek ik niet alleen heen maar ook terug te moeten lopen. Al met al best knullig van mij maar Moos bleef er even vrolijk als altijd onder.
Gelukkig wilde ze niet zoals dikwijls bij de jachttraining, naar de andere honden toe, maar bleef ze redelijk netjes naast me lopen. Ook het laten betasten ging goed, alleen was ze door alle opwinding en het warme weer (we stonden om 11:30 in de volle zon) best wel moe. Toen ze netjes moest gaan staan om zich goed te laten bekijken, besloot ze spontaan er maar eens bij te gaan zitten. Opgetild, maar weer ging ze zitten. Tiny Key van de vereniging fluisterde me toe “laat haar drentelen” gewoon ’n klein beetje lopen zodat ze niet kan gaan zitten. Zogezegd, zo gedaan en dat hielp.

Moos ligt heerlijk in de schaduw van een grote eik het gebeuren van afstand te bekijken Ondertussen hoorde ik de keurmeester allemaal mooie dingen zeggen: “Goed gebit, mooie vacht”. Nou dat zit wel goed dacht ik dus. Na afloop weer netjes aansluiten en naar de 4 andere teefjes en hun bazen kijken. Moos was u echt gaar en besloot er maar te bij gaan liggen. Na afloop eerst een bak water gezocht en daarna een grote boom waaronder het in de schaduw goed toeven was. Sofietje, het zusje van Moos met de fokker Stefan waren er ook en was een gezellig weerzien voor zowel de honden als de bazen.

“Het was zeker jouw eerste keer” vroeg Stefan. “Eh, was dat te zien dan”vroeg ik”, “eh, ja, best wel” antwoorde Stefan met een grote grijns. Nou ja, ieder begin is moeilijk.

Nadat alle 20 dames op deze manier gekeurd waren, moesten we allemaal weer in de ring komen voor het finale verdict. Eerste de honden met een Zeer Goed riep de keurmeester. Die worden bedankt en mogen de ring uit stappen. Nr 34!, nr X, nr Y en nr Z. Jullie worden bedankt! De rest heeft een Uitstekend en mag even blijven staan.

Daarna werden er vier Drenten geselecteerd die als de beste van die 16 Uitmuntende dames gezien werden. Een daarvan was het zusje van Moos: Sofie.

Was onderhand behoorlijk nieuwsgierig naar de motivatie van het oordeel; wat was er nu mis met die ontzettend leuke Moos van mij? Maar daarvoor moest ik netjes wachten tot het einde van de dag wanneer alle keurmeesteroordelen zouden worden uitgereikt.

Na de 20 jonge meisjes waren de twee dames van de tussenklasse aan de beurt (15-24 maanden). Het bleek dus dat je met een hond van 15 t/18 maanden kunt kiezen of je voor de jonge honden of voor de tussenklasse gaat. Strategisch zou het dus verstandiger zijn geweest, merkte Ines de Gimbrère op, wanneer ik mijn 16 maanden oude Jacquine in de tussenklasse had uitgebracht. Maar ja, niet getreurd en een Uitmuntend als Jonge Hond was zeker niet verkeerd.

Nadat alle honden gekeurd waren, was er even een soort pauze waarna de eindstrijd begon. Van alle honden die naar de volgende ronde mochten, werd de volgorde bepaald: 1, 2, 3 of 4 (als er tenminste vier waren). Moos d’r zusje werd zowaar nr 3 waarmee de familie eer gered was.

De finales van de KCM. Bekeken vanuit een lommerijke plek aan de rand van de ringSamen met Moos ging ik bij mede-redactielid Selma Tiemeijer in het beschaduwde gras zitten. Haar 2 mooie en volwassen reuen (senior Okke en Abe) waren nog in de race en werden door haar man Richard voorgebracht. Selma zat belangstellend toe te kijken met haar 3 maanden oude pup Vedde. Moos en Vedde konden het geweldig met elkaar vinden en Selma legde mij ondertussen de fijne kneepjes van het showen en beoordelen uit.

Ondertussen deden haar twee reuen het geweldig en senior Okke werd zowaar kampioen in de seniorenklasse.

Tegen drie uur naderde de grote finale en zowaar: de beste Drent van deze geweldige dag werd een erg mooie teef:

De keurmeesters bedankten ons allemaal voor de eer op deze dag te mogen keuren hetgeen ze op een groot applaus kwamen te staan. Moe, rozig door de vele zon en toch wel erg voldaan liepen Moos en ik naar de auto maar niet voordat we de beoordeling hadden opgehaald:

De uitslag van Moos. Frele gestalte = te mager maar dat houden we voorlopig zo (nu de baas nog)Tja, klopt allemaal wel. Om de gewrichten van Moos zoveel mogelijk te ontzien, houden we haar aan de magere kant (onze vorige Drent Pepper had uiteindelijk last van haar voorpoten en zij moest toen zo mager mogelijk gehouden worden). Alleen die Topline en lage staartaanzet? Wat is dat nu weer?

Gelukkig was daar weer Tiny Key die mij precies liet zien en voelen wat de keurmeester daarmee bedoel had. En dat ze nog volwassen moet worden (zowel qua lichaam als geest) dat was mij ook wel duidelijk. Geheel tevreden met een volkomen uitgetelde Moos weer terug naar Utrecht alwaar voor Moos een frisse bak water en voor mij een gekoeld biertje klaar stonden.

Al met al een geweldige dag!

Arjan